W kulcie maksymalnej produktywności, odpoczynek jawi się jak nagroda za ciężką pracę, relaks jako lenistwo, a brak planów jako nieróbstwo. A gdyby tak zmienić narrację i wziąć przykład z nacji, w której jest dokładnie odwrotnie? Turcy od pokoleń hołubią swoje prawo do odpoczynku. Ich zadowolenie i "luz" widać niemal od razu. Co takiego robią, że "mają czas na wszystko"?